Sofie’s Ceremony

Wout

Ons verhaal start nog maar een goed jaar geleden. Ik ontmoette Sofie toen ik Kaat, m’n dochtertje, naar het verjaardagsfeestje van Ella bracht. We geraakten aan de praat, voegden elkaar toe op Facebook en enkele dagen later zaten we over elkaar in een restaurantje in Borgerhout.

En zoals dat hoort bij een eerste kennismaking vertelden we over onze levenswandel tot dan toe. Het verhaal dat ik toen te horen kreeg van Sofie raakte me zeer diep. Ik heb met open mond zitten luisteren naar al wat haar in de 7 jaren ervoor allemaal was overkomen. We hebben allemaal onze geschiedenis, we hebben allemaal onze rugzak, maar die van Sofie was toch wel heel erg groot en zwaar om dragen. Zowel in de liefde als op vlak van haar gezondheid was ze niet van tegenslagen gespaard gebleven.

Die avond was in ieder geval de start van onze bijzondere en hele warme vriendschap, we zochten elkaar het laatste jaar heel regelmatig op, planden uitstapjes samen met de kindjes en gingen ook vaak met zijn tweetjes op stap. Als ik er begon over na te denken wat we allemaal samen hebben gedaan dan kwam ik toch tot een behoorlijk lijstje: wandelingen aan zee, theater, dansvoorstellingen, cinema, uit eten gaan, en vrij recent onze onvergetelijke vakantie samen met de kindjes naar de Landes.

Iets waar Sofie ook enorm van kon genieten was erop uit trekken met de motor. We hebben dat maar een paar keer kunnen doen maar ‘t was zalig om te zien hoe veel plezier ze daar aan beleefde. Ik herinner mij dat toen we na een rit een terrasje deden en dat Sofie daar zat met haar alom gekende grote smile op haar gezicht.
En dat typeerde Sofie volgens mij ook, ze kon heel intens genieten van kleine dingen, ze was zich vaak meer bewust van de schoonheid van het moment dan anderen.

Maar dat intens beleven had ook een keerzijde. Zo was het elke 14 dagen haar twee oogappels een week moeten missen, een hele zware beproeving voor haar. De maandagen waren dagen van grote tegenstelling, van ofwel intens geluk ofwel intens verdriet. Ook dat heb ik met verwondering en bewondering kunnen vaststellen hoe diep de liefde van de mama voor haar kindjes was.

In de maand februari van dit jaar begon de lijdensweg opnieuw voor Sofie. Er was terug iets waargenomen ter hoogte van haar borst en er moest opnieuw een behandeling worden opgestart. Een zoveelste klap dat Sofie te verwerken kreeg. En vanaf toen is het eigenlijk niet meer gestopt, van de ene behandeling naar de andere, soms eens een korte periode dat de therapie leek aan te slaan maar de rotziekte was niet te stoppen, het was een hele agressieve, speciale vorm van kanker zei men….

Sofie haar reactie was: nu wil ik op alle mogelijke manieren een specialleke zijn maar dit is nu ook weer een beetje veel van het goede… En dat was zeker ook nog één van de vele kwaliteiten die Sofie bezat: ze had humor, heel veel humor. Ondanks alle miserie slaagde ze er toch in om altijd vrolijk door het leven te gaan. De ene dag al wat vrolijker dan de andere maar toch over het algemeen straalde ze altijd een enorm positivisme uit. Terwijl zij in de eerste plaats het recht had om ongelukkig te zijn was ze het bijna nooit. Soms, heel soms liet ze eens blijken dat ze verdriet had, dat ze boos was, dat ze bang was, dat het haar allemaal wat veel werd. Maar uiteindelijk was dat een gevecht dat zich vooral tussen haar oren afspeelde, ze wilde er vooral niemand mee belasten.

Het was opmerkelijk dat waar Sofie ook kwam, ze de mensen altijd wist te raken. Niet door op te vallen maar net door zichzelf te zijn. Een hele mooi anekdote is dat ik toen ik haar in de maand juni, tijdens een feestje in het kader van de eerste WK wedstrijd van de Duivels, voor de eerste maal heb voorgesteld aan een paar van mijn beste vrienden. Het was opmerkelijk om te zien dat ze na één ontmoeting al in het hart zat van veel van men vrienden. Vanaf toen werd ze dan ook telkens meegevraagd als er iets te doen was. Wanneer Sofie dan eind augustus opnieuw werd opgenomen waren ze in het eerste weekend al daar om haar een hart onder de riem te steken. Sofie was er door verbaasd en geraakt, maar ik niet. Ik besefte wel wat een bijzondere meid ze was, ze was eerlijk en oprecht en heel puur. Ze werd gewoon graag gezien door heel iedereen. Ook in het ziekenhuis merkte je dat ze een speciaal plaatsje had in het hart van de verpleging.
Over de laatste weken van haar leven wil ik niet te ver uitweiden omdat ik dat te pijnlijk vind. Ik wil enkel nog al die uitzonderlijk lieve en warme mensen bedanken uit de grond van men hart die er steeds stonden voor Sofie. Dat het voor mij een ongelooflijke eer was om aan haar zijde te mogen strijden tijdens die periode, dat ze men hart veroverd heeft, dat ik haar moed en kracht bewonder, dat ze heeft gevochten tot de laatste snik, als een leeuwin, voor haar eigen leven en vooral voor haar kinderen.

Lieve Sofie je zal gemist worden maar nooit vergeten.

xxxxxxx

Ellen

Lieve Sofie

Nooit geloofde ik in de hemel,
dat er iets is waar je heen gaat.

Maar nu we je voorgoed moeten missen
​h​oop ik oprecht dat zo een plaats bestaat​.​

Ze krijgen er daar een prachtexemplaar bij.
Eentje die graag lekker eet en drinkt​,​
die met veel goesting van het leven heeft genoten
en graag met Prince meezingt​.​

Een geweldige vriendin die er is
wanneer je ze nodig hebt, eender welke dag
met troostende woorden, oprechte aandacht
en een ontwapende lach.

Iemand die bij iedereen die haar dierbaar is
een klein beetje van zichzelf achterlaat​,​
​ongemerkt een plaatsje in je hart verovert
​​​en daar nooit meer weggaat.

Nooit geloofde ik in de hemel
​d​at er iets is waar je heen gaat​.​
Maar nu we je voorgoed moeten missen
​hoop ik oprecht dat zo een plaats bestaat

en
dat er bezoekuren zijn

want helemaal zonder jou,
ik denk niet dat dat gaat​
X

Julie

Sofie, mijn grote kleine zus.

We hebben het mekaar soms moeilijk gemaakt, 2 verschillende karakters, 2 verschillende leefwerelden en 2 koppige zussen, dat botste weleens.

Maar we waren er voor mekaar, in goede en minder goede tijden.

Ik keek naar je op, ik bewonderde je levenslust, je creativiteit en zo veel meer, maar vooral bewonderde ik hoe je was als mama.

We kregen het niet altijd luidop gezegd, maar we zagen mekaar wel graag, daarom werden we ook meter van mekaars kinderen.

Je hebt gevochten tot het einde, en ook al wou ik dat je geen pijn meer moest lijden, toch koester ik de laatste momenten samen en wat we tegen mekaar gezegd hebben. Eindelijk.

Ik wil nog 1 ding meegeven aan iedereen, wat je me al zo lang op het hart drukt en dat is: Geniet van elk moment. Sofieke, ik zal proberen van elk moment te genieten. En we zullen voor je schatjes én ons mama zorgen, want dat was je grootste wens.

Love you, uw kleine grote zus.

Lysbeth

Lieve Sofie,

Toen ik voor de eerste keer met je naar de chemo ging, was je je vrolijke zelve. “Kom we gaan een cocktail drinken in club Med”, zei je. Zo noemde je je wekelijkse afspraak in het Sint Augustinus Ziekenhuis. Die uitspraak is zo typisch jij. Opgewekt, stralend, warm, vol levenslust en vastbesloten om de kanker te verslaan. De wekelijkse afspraken in de kliniek vond ik heel zwaar, je was er ziek van, je verloor je haar opnieuw. Maar het belette je niet om voluit te leven. Je maakte er een fantastische zomer van: je ging naar Tomorrowland, je ging kamperen met je kindjes en Wout, je sprak af met je vriendinnen. “Ik wil leven”, zei je vaak. En dat heb je ook gedaan, tot de laatste dagen. Zo moedig en strijdvaardig dat je was. Klein maar dapper, het is op je lijf geschreven.

Lieve Mauro en Ella,

Jullie zijn ook klein en dapper, net zoals jullie mama. Ze is zo fier op haar dansende prinses en zo trots op haar voetbalwonder. Jullie mama heeft me gevraagd om goed voor jullie te zorgen. En ik beloof dat te zullen doen lieve Mauro en Ella. Mijn deur staat altijd voor jullie open. In mijn hart zitten jullie al lang.

Lieve mama van Sofie,

Jij bent een oermama, een voorbeeld voor elke moeder. Hoe jij Sofie tijdens haar ziekte hebt verzorgd en gesteund was ontzettend mooi om te zien. Tot de laatste seconde heb je je dochter beschermd, vertroeteld en intens lief gehad. Sofie heeft veel vrienden en nog meer vriendinnen, maar haar allerbeste vriendin dat ben jij.

Lieve papa van Sofie,

Vol bewondering sprak Sofie over jou. “Mijn papa, mijn alles”, zei ze. Je vocht met haar mee tot op het einde. Je gedrevenheid, liefde en bezorgdheid gaven haar de kracht om zo dapper te strijden.

Lieve familie en vrienden van Sofie,

Laten we de kracht en warmte van Sofie als voorbeeld gebruiken om elkaar te troosten en ons verdriet een plaats te geven. We koesteren Sofie als een stralende vrouw, een toegewijde mama, een fantastische dochter en een kei toffe vriendin.

David

Liefste Sofie,

Vandaag ben ik hier als vertegenwoordiger van onze voetbalclub, als mede ouder van ons voetbalploegje en als vriend. Want het was onmogelijk om bij jou te zijn zonder je vriendschap te voelen. Je bezat de gave om mensen in je buurt een goed gevoel te geven. Je hebt er mee voor gezorgd dat ook de ouders naast het veld een ploeg vormen en naar elkaar toe gegroeid zijn.

Je lach, je enthousiasme, jouw manier -van jezelf zijn- werkten aanstekelijk

Ik herinner me dat je ooit eens op de training kwam en je vertelde dat jullie samen iets gezien hadden op TV met een wedstrijd en Rode Duivels en een koning Boudewijnstadion.
Je stelde de vraag of het een goed idee was dat we daaraan mee zouden doen…
Lieve Sofie – eerlijk gezegd – dat was niet echt – een vraag….

Voor we het goed en wel wisten waren onze mannen verkleed als Rode Duivel.
Voor we het wisten had jij ze op foto vastgelegd en er een mooie collage van gemaakt.
Voor we het wisten stonden we allemaal klaar om naar Ketnet te vertrekken.
Voor we het wisten speelden onze helden de pannen van het dak in het Koning Boudewijnstadion.
Voor we het wisten had jij ervoor gezorgd dat al onze kinderen de week van hun leven beleefden, een herinnering die ze nooit zullen vergeten.

Dit is voor mij de meest tastbare manier om je vrienden en familie te vertellen hoe wij jou ervaren hebben. In dit avontuur, maar ook in alle contacten die we hadden.

We gaan met de ouders jouw dynamiek verder laten leven op Groenenhoek. Je zal voor altijd bij ons zijn. Je blijft bij ons langs de kant van het voetbalveld staan. En als het nog eens goed koud is en wat regent, dan zal ik je daar zeker nog eens aan doen denken.

Dat je er bij bent – voor altijd.

Met veel dankbaarheid denken wij – aan jou.

Tim

Pijn en verlies 

Harde woorden

Spraken te vaak voor haar

Te vroeg werd ze gegrepen
Door de onverschillige hand van het lot 

Doch vocht ze
Beet ze
Klauwde van zich af tegen een onmetelijke vijand

 Met de moed van een leeuwin streed ze
Voor zichzelf en boven alles voor haar kinderen

 Nu kunnen we spreken
Van verlies en pijn

 Maar laat ons ook kijken
Naar de vruchten van haar overwinning

 Die vruchten zijn wij

 Elk van ons
Die met haar lachte
Met haar feestte en dronk

 Iedere zonovergoten zomerdag
Die we deelden

 Elke traan zo vurig
Vol levende emotie
Die neerregende

 Die momenten
Gevat in onze geesten
Kan geen enkele koude vinger van de dood raken

 Tim Van Hoof

Sanne

Sofie, voor mij m’n grote zus.
Maar eigenlijk gewoonweg “The most beautifull girl in the world”

Het liefst zou ik je willen komen halen vannacht,
En je nog zoveel vertellen waar ik eigenlijk nood aan had.

Helaas zal het bij dromen blijven, want ik weet je slaapt nu heel zacht.
Dat heb je verdient, want jij hebt gevochten tot aan je laatste kracht

Sister, dat was wat we tegen elkaar zeiden,
want ja jij was voor mij een grote zus naar wie ik kon opkijken.

Maar waar ik vooral geweldig leuke momenten, uitstapjes, babbels mee heb gehad!

Lieve Sofie je weet wat ik je vrijdag heb verteld, dat zal ALTIJD zo blijven.

Sister, ik ga je zo hard missen, maar weet dat jij altijd dat ene speciale plaatsje
zal hebben in mijn hart waar je altijd zal blijven voortbestaan en nooit vergeten zal worden.

Jij bent nu de grootste ster aan de hemel!

Dikke kus en knuffel
Je kleine zusje Sanne

Evi

Sofie, beste vriendin voor altijd, voor het leven

En je hield van het leven en hebt er tot het laatste uur moedig voor gestreden, voor Ella en Mauro, voor de mama en papa, voor je vrienden en familie.

We leerden elkaar bijna dertig jaar geleden kennen aan de basisschool van RC in Dilbeek. Je was nieuw op school en al snel werden we de beste vriendinnen. We hadden veel raakpunten, maar tegelijk waren we ook zo verschillend. Jij was de pleziermaker, altijd aan het dansen en het zingen, nooit verlegen. Je lievelingsvak was ‘speeltijd’, zo schreef je in mijn vriendenboekje. Ik was een beetje stroever en studeren ging iets makkelijker. Ook uiterlijk was er een verschil. Je noemde mij altijd Evitje, ook al ben ik een kop groter. We waren ‘partners in crime’ en de jongens lagen aan onze voeten.

Met de komst van Clouseau hadden we ook een gezamenlijk idool. We gingen samen naar concerten en de opnames van ‘10 om te zien’. Ik zorgde ervoor dat we altijd op de eerste rij geraakten zodat jij ook iets kon zien. Een mooi voorbeeld van onze Clouseau-gekte is een stukje uit een brief die je me stuurde in ’91. Je schreef: ‘Koentje van Clouseau was in het nieuws omdat hij naar het leger moest. ’s Anderendaags heb ik 3 kranten en 4 boekskes gekocht omdat hij erin stond. Ons mama zei dat ik zot was en ik antwoordde: zot zijn is gezond!’. Gelukkig is onze muziekkeuze niet bij Clouseau gebleven.

In de humaniora zaten we niet meer in dezelfde klas, maar we bleven in contact via briefjes die we naar elkaar schreven, jij in je perfecte handschrift. Toen je op internaat ging en wij niet langer urenlang naar elkaar konden bellen na school, heeft dat toch wel voor tranen gezorgd. De steeds terugkerende thema’s van onze gesprekken waren jongens, wat we in het weekend of in de vakantie hadden gedaan, welke nieuwe roddels er waren en herexamens. Spijtig genoeg waren die altijd voor jou. Maar je klaagde nooit en bleef doorbijten. Je wist wat je wou in het leven en hebt er altijd alles aan gedaan om er te geraken.

En zo ging je verder studeren in Antwerpen en bleef ik in Brussel. Veel brieven werden er niet meer geschreven maar we probeerden regelmatig af te spreken.

Het werd de rode draad in onze vriendschap: samen een hapje gaan eten of iets gaan drinken en elkaar vertellen over het wel en wee in ons leven. We bleven ook samen dromen: je wilde nog zo graag een eigen interieurwinkel, al dan niet gecombineerd met een kleine eetgelegenheid die je mama zou uitbaten en ik zou er dan ook komen werken.

Maar op een dag kwam er slecht nieuws. Je vertelde dat er kanker was vastgesteld. Jouw wereld stortte in elkaar. Je had echter al vele diepe waters doorzwommen, dus kanker kon je ook wel aan!

Gelukkig kwamen er nog mooie periodes. Zo kon je genieten van jouw stervoetballer die in het echte Koning Boudewijnstadion mocht voetballen en je primaballerina die schitterde in het jaarlijkse balletoptreden. Begin dit jaar stond je erop dat we voor je verjaardag samen met een mix van collega’s en vriendinnen nog een stapje in de wereld gingen zetten. ‘Magic’ was het alleszins! Zeker toen bleek dat je net hetzelfde kleedje aan had als een meisje van 18 die er ook haar verjaardag kwam vieren. Uiteraard was je niet uit je lood geslagen, maar stapte je op het meisje af en feliciteerde haar met de juiste kledingkeuze. Je genoot van de avond. Rusten zou je nadien wel doen.

Maar in augustus kwam er slechter nieuws. De kanker had zich nog meer uitgezaaid. Je bleef hoopvol door je sterke wil om te blijven leven maar je lichaam was uitgeput. Toen ik vorige week maandag een berichtje stuurde om te horen of ik mocht langskomen antwoordde je: ‘liever niet, ik ben een wrak’. Ik zal je dan ook eeuwig dankbaar zijn dat we zaterdag toch nog hebben kunnen afscheid nemen.

Sofie, ik zal me jou herinneren als een levenslustige, warme en trouwe vriendin. Een spontane, stralende en lachende vrouw. Een creatieve bezige bij en vooral een lieve mama.

Sofie, jij bent en blijft mijn oudste vriendin. Ik was graag samen oud geworden.

Evitje xx

Mieke

Sommige mensen hebben passie
Sommige mensen hebben wijsheid
andere mensen kregen kracht en moed
Sommige mensen hebben talent, stijl
Sommige mensen leven echt en blijven toch in evenwicht
Sommige mensen krijgen echte schoonheid, eentje dieper dan woorden.
Sofie, die heeft het allemaal.

Ik heb het geluk Sofie al 26 jaar te kennen.
We zijn samen opgegroeid. Ze is samen met Kristel, Gaëtane en Belle mijn bendeke. Wij zijn beste vriendinnen. Internaatsvriendinnen, zusjes, bruidsmeisjes. We kennen elkaars goede en slechte kanten. Ook die van Sofie. Ja, ze heeft ook rare kantjes. Haar liefde voor Clouseau of was het Koen Wauters bijvoorbeeld of hoe ze haar vingers op een gekke manier plooit wanneer ze iets vertelt. Hoe ze soms zo luid kan schaterlachen midden in een zin. Hoe vervelend is dat? En hoe fantastisch is dat? Hoe jaloers zijn we soms niet op Sofie?

Hoe kan iemand zo een goede mama zijn, zo een goede vriendin, zo intens en er dan nog eens altijd zo fashionable uitzien?
Eind augustus was heel de bende met hun heerlijke kroost bij mij thuis.

Iedereen present. Samen hebben we onze volgende city trip gepland. Londen. Het weekend van 24 tot 26 oktober. Het moest dat weekend zijn want dat paste ook voor Sofie. Het werd het meest surreële weekend dat we ooit hebben meegemaakt. Maar weet je wat? Het was een heel mooi weekend. Straf he? En weet je waarom het een mooi weekend was? Omdat we samen waren. En dan heb ik het niet alleen over Kris, Belle en ik. Nee. Gaëtane en Sofie waren daar ook. We hebben geweend en gelachen, gedacht aan wat was en wat nog moet komen. En wij hebben er rust in, in het feit dat Sofie er fysiek niet meer bij is. Want voor ons is Sofie er altijd bij. Sofie is altijd mee. Sofie zal altijd mee zijn. Ze laat ons dat ook weten. We liepen rond op Portobello Road waar we vorig jaar nog zo gelachen hebben en er hing een bord met daarop “Friends are like stars, you can’t always see them but you know they’re always there”.
Het is waar wat ze zeggen, iemand is dood wanneer ze vergeten wordt. Sofie zal nooit vergeten worden. Ze leeft verder in elk van ons en in Mauro en Ella. Haar oogappels, haar reden van bestaan en haar reden van vechten tot het einde.
En daarom drinken we er straks eentje en elke volgende keer dat we samen zijn op Sofie en de eeuwige vriendschap.

 

Mieke, in naam ook van Gaëtane, Kristel en Belle.